Pé de Vries, het leven van een avonturier, ideeenman en trendsetter

Helaas is Pé net na het laatste deel over zijn leven is gepubliceerd op Bakkum op zijn Kop op bijna 69 jarige leeftijd Pé overleden. Alsof het zo moest zijn, Pé was al geruime tijd ziek.

Na lange onderhandelingen, er waren meer kapers op de kust is het ons gelukt. Pé de Vries is bereid te vertellen over zijn avonturen. Voor degene die nog niet weten wie Pé de Vries is hier een kleine biografie: Pé is geboren op 4 augustus 1936 te Castricum. Pé is en was een bekende verschijning in de Castricumse en Bakkumse Horeca, altijd een pet op en een leesbril op zijn neus. Pé heeft in zijn werkzame leven vele beroepen uitgeoefend een kleine greep: Koerier in het verzet, Walvisjager, Stuurman op de wilde vaart, Korea-strijder, Stratenmaker, Uitvinder, Kastelein, Bouwvakker, Leraar, etc. Volgens de laatste telling van Pé heeft hij wel 100 bazen gehad en was zelf 10 x eigen baas. We hebben samen met Pé afgesproken dat hij zijn levensverhaal inspreekt op een bandrecorder en dat wij het uitwerken voor hem.

Pe, rechts op de foto naast Piet Totaal tijdens de
Dubbele Lus van Castricum, gezellig aan een biertje.

De Pé de Vries story deel 2 (1936-1950)

 Crisis, oorlog, Bevrijding en met de Willem Barentsz mee op Walvisjacht.

"Ha, die snotneuzen zoals ik 2 weken geleden al vertelde ben ik geboren in 1936 voor de oorlog dus. Ik kom uit een normaal tuindersgezin en mijn vader had meer dan 100 hectare in zijn bezit en was een soort grootgrondbezitter. Zelf weet ik daar weinig meer van maar ik kon reeds wel op vierjarige leeftijd al lezen! Daarom wist ik al vroeg dat het mis ging in Europa. Nog zie ik in Mei 40 de moffen het dorp binnenstampen. Er ontstond bij mij een enorme woede en ik dacht wacht maar mijn tijd komt nog! Het was ongeveer op achtjarige leeftijd dat het toenmalige verzet mijn een belangrijke opdracht gaf. Ik moest enkele belangrijke documenten over de Rijn brengen. De Engelse en Yanken zaten in oktober 1944 vast bij de Rijn en het front stabiliseerden. En zo gebeurde het dat ik in een koude oktober nacht de Rijn overzwom samen met nog twee Hollanders. Een van die twee Hollanders bleek de latere bekende Rijk de Gooijer (links op de foto voor diegene denken dat ie rechts staat) te wezen.

Pé samen met Rijk De Gooijer en Prins Bernhard.
Vrienden voor het leven.

Die avond maakte ik ook kennis met Prins Bernhard en hij gaf mijn een warme chocolademelk in zijn legertent, ook die avond maakte ik kennis met een vriend die mij nooit zal teleurstellen en mijn altijd trouw is gebleven namelijk: Jenever! Na een week op stap met de Prins en King-Kong, zwom ik terug naar bezetgebied en blies nog een Duitse Tank op en kwam na 1 maand weer aan in Castricum. Het wachten was nu op de bevrijding en 5 mei 1945 was het eindelijk zover gelukkig. Samen bij vader achterop ging ik door de Uitgeesterweg naar familie toe in Uitgeest. Een toen gebeurde er iets wonderbaarlijks, uit Amerikaanse Bommenwerpers werd voedsel uitgeworpen. Ik ging zo snel als ik kon de fiets af en rende de pakketten tegemoet. Ik ving toen een chocoladeletter van 1 meter hoog met de letter P. Ja, dat was wel bijzonder aan de bevrijding. Na de bevrijding begon het normale leven weer. Zelf kon ik slecht wennen en nadat ik in 1948 de lagere school had afgemaakt wilde ik varen en wat van de wereld zien. Via een dorpsgenoot Sjaak Burgering Sr. kon ik aanmonsteren op de walvisjager de Willem Barentsz. Ik was toen 12 jaar maar ik leek wel 20 jaar toen. En zo verliet ik Holland en ging net als mijn voorvaderen te walvisvaart. Al gauw was ik de beste die met een harpoen kon omgaan en kreeg de al gauw de bijnaam: Pé de Walviskiller. Mijn record was op een dag 12 walvissen.

Pé op walvisjacht met de Willem Barentsz

Zeeman, Koreastrijder, vreemdelingenlegioen en de
rock & roll jaren

De Pé de Vries story deel 3 (1950-1966)

"Ha, die vrienden hier is dan weer Pé met het vervolg van het verhaal van mijn wonderlijke leven. Zoals jullie wel weten uit deel 2 was ik dus een der beroemdste walvisjagers eind jaren 40. Maar ja ik had het na een tijdje wel gezien en zo stapte ik over op de "wilde Vaart" . Dan zag je nog eens wat van de wereld en weldra had ik al der 7 wereld zeeën bevaren en was bekend in elke havenkroeg. Een leuk feit is dat ook samen een tijdje voer met Jan de Hartog. Hem heb ik op het idee gebracht voor het schrijven van een boek. Ondertussen was in 1950 de Korea oorlog uitgebroken en vaarde ik onder de vlag van de VN wapens en manschappen naar Korea. Tijdens het lossen van het schip in Korea kwam ik Majoor Steenhoofd tegen van de Nederlandse troepen. Deze kon ik nog uit de tijd van prins Bernhard, hij vroeg of ik niet mee wilde vechten. En dat wilde ik wel en zou begon ik mijn loopbaan als militair. Het was een zware tijd met elke dag zware gevechten tegen het rode gevaar. Ik onderscheiden mij dusdanig tijdens de gevechten om de Hue Heo berg en ontving van de Amerikanen en de Nederlanders de hoogste onderscheidingen. Op een dag maakte ik alleen al 127 krijgsgevangen. Eind 1954 was de oorlog gelukkig afgelopen en keerde huiswaarts naar Castricum. Daar werd ik als een ware held binnengehaald en werd rondgereden in een open auto. De avond eindigde natuurlijk in café Borst. Na ongeveer een 2 jaar rust te hebben gehad wilde ik wel weer varen en zou me aanmonsteren in Rotterdam. Nadat ik uit Rotterdam was vertrokken kregen we voor de Franse kust een hevige storm en het schip stranden in Normandie. Nadat we waren gered door de Fransen werd ik dronken gevoerd door enkele dubieuze figuren. De volgende dag werd ik wakker in een Kazerne. Ik bleek ingelijfd te zijn in het beroemde vreemdelingenlegioen. Na een harde opleiding werden we verscheept naar Noord-Afrika. Na een paar jaar van zandhappen in de woestijn had ik het wel gezien en vluchten samen met Jan Cremer weg uit het Legioen.

Jan Cremer, dienstkameraad van Pé.

Jan was ik daar ook tegengekomen. Na een jaar omzwervingen en voortdurend op de vlucht kwamen Jan en ik in 1959 eindelijk weer aan in Holland. Na een periode van rust ging ik naar Duitsland toe om daar te werken in het Circus Renz.

Elvis, Pé heeft Mussi Denn voor hem geschreven, luister maar.

Maar onderweg in Hamburg kwam ik Elvis tegen die daar in dienst was van het Amerikaanse leger. Al gauw behoorde ik ook tot de clan van Elvis. Toen brak te echte Rock & Roll los . Ik ging terug mee met Elvis naar de USA en was een van zijn bodyguards. Dat duurde een tijdje en maakte alles me op het gebied van:Seks, drugs en Rock & Roll. Na enkele jaren had ik het wel gezien en keerde in 1965 met de Holland-Amerika lijn terug naar het vaderland.

De Pé de Vries story deel 4 (1966-1980)

Provo, kroegbaas, en kraker

"Zo vrienden daar ben ik dan weer met het vierde deel van mijn wonderlijke leven. Zoals ik al zei, kwam ik eind 1965 weer terug naar Nederland. Na eerst een paar maanden rust te hebben genomen om bij te komen van de rock & roll en Elvis, werd ik begin 1966 gevraagd om achter de bar van camping Bakkum te staan. Daar hoefde ik geen twee keer over na te denken. Al gauw was ik letterlijk en figuurlijk de getapte jongen achter de bar. Ook trok ik de aandacht van een stelletje langharige Amsterdamse jongens die op vakantie waren. Een paar van die gasten waren o.a.: Jasper Grootveld, Roel van Duijn, Boudewijn de Groot, Koos Koets en Simon Vinkenoog. Al gauw verzon ik De term : PROVO voor hun, ook een deel van de ideeën hebben ze van mijn geleerd/gestolen. Al gauw was ik dus ook een echte Provo en weldra werd de eerste "happening" in

Op de barricaden met good old roel van Duijn.

Nederland bij mijn ouders thuis gevierd. Natuurlijk gaf dit ook reden voor onrust in het dorp. Weldra werd ik door de beheerder van de camping ontslagen wegens het slopen van de kantine tijdens een feest. Maar ik vond het niet echt erg, via mijn Amsterdamse vrienden kreeg ik een baan aangeboden als kroegbaas. Ik begon te werken in café Rolling Stoned op het Leidseplein. Ook daar was ik weer zeer geliefd. Ik ben o.a. de ontdekker geweest van de jonge Andre Hazes.

Vergeet niet dat Pé aan de wieg heeft gestaan van Andre's succes.

Het lied Eenzame Kerst heb ik op een bierviltje geschreven voor hem. Maar na een paar jaar had ik wel gezien achter de bar en nam ontslag en keerde huiswaarts richting Castricum. Omdat er eind jaren zeventig een tekort aan woningen was besloot ik te kraken. Ik kan wel stellen dat ik de eerste en oudste kraker van Castricum was. Ik kraakte het zogenoemde "oude Mannenhuis" op de Overtoom. Natuurlijk kreeg ik gauw bezoekers erbij. Een groot deel van de Castricumse muziekscène nam ook plaats in dit huis. Het werd natuurlijk erg gezellig, maar ja later kwamen de zware midelen binnen zoals: Coke, LSD en kruiwagens vol drank. Dat kan niet goed gaan dacht ik dus ben ik naar de toenmalige wethouder Veldt gegaan en heb geregeld dat de situatie werd gestopt. De Overtoom werd een huurflatje en de overgebleven krakers kregen een woning van de woningbouw. Ikzelf ging wonen in de Poelven en kreeg een baan aangeboden bij de Hoogovens. Daarover vertel ik over 3 weken meer mensen het beste voorlopig".

De Pé de Vries story deel 5 (1980-heden)

Uitvinder, schrijver en vutter

"Zo dan ben ik nu beland bij mijn laatste deel van mijn wonderlijke en avontuurlijke leven. Zoals ik al vertelde werd ik benaderd door de Hoogovens om voor hun te werken. Ingenieur Jaap Staal benaderde mijn om nieuwe producten te ontwikkelen. In 1980 hadden we te maken met een crisis in de staalindustrie en het ging niet goed met Hoogovens. Al gauw wist ik Hoogovens uit het slop te trekken. Na een half jaar proeven en testen had ik een superstaal ontwikkelt dat de wereld in ging als " Pé-steel. Dit staal was het sterkste ter wereld en erg betrouwbaar. Maar helaas de Amerikanen met hun machtige staalmaffia staken een stok in het wiel. Via smeergeld, bedreigingen en geweld stolen de Yanken mijn idee af en maakte roem over mijn rug. Gelukkig voor Hoogovens vond ik producten uit die ons uit de crisis uithielpen. Zo sta ik als uitvinder aan de wieg van de volgende producten: de waterkoker, de Cd speler, het mobieltje, de muis, de kruimeldief, magnetron, tosti-apparaat  en de rollator. Naast dat ik dingen uitvond was ik ook begonnen met het schrijven van boeken.

Als laatste heeft hij meegewerkt aan het personage Harry Potter.

Zo is het idee van Lord of the Rings en Harry Potter ook helaas gestolen van mij. Ik had namelijk twee kinderboeken geschreven: " de heren van de juspan " en "Jan-Peter Bloempot" .Op deze twee boeken van mij zijn de boeken van Lords of the Ring en Harry Potter gebaseerd. Ja, dat overkomt mijn altijd, andere pikken de ideeën. Ach, wat maakt het uit ik ben toch miljoenen op de bank in Zwitserland staan. Doordat het begin jaren 90 slecht ging met Hoogovens kon ik vroegtijdig de vut in en had eindelijk rust na jaren van keihard werken. En zo ging ik in 1996 de VUT in na 48 jaar arbeid. Natuurlijk ging ik reizen en huurde een vliegtuig en vloog met de familie naar Nieuw-Zeeland en ik vloog zelf natuurlijk. Ja en lekker in de winter naar een van mijn vele huizen op Kreta, Malta, IJsland, Vuurland en Vlieland. Nee, ik verveel me niet en heb het nu nog drukker toen ik nog werkte. Verder ben ik regelmatig te gast bij enkele praatprogramma's op de radio en TV. Nou mensen het gaat jullie goed en bedankt voor de aandacht".

Pé de Vries, Bakkum 2004 ©