Imca Marina oftewel
Simca Marina, het rijdt en het zingt
Hendrikje Imca Bijl, geboren in Zuidbroek (Groningen) tijdens de laatste wereldoorlog. Drika Bijl groeide op als enige dochter in het gezin, haar vader die electrotechnicus was bracht haar de liefde en kennis van de schepping en plant en boom bij en haar moeder was het die met haar zong en musiceerde. Als kind van drie stond ze op een stoel voor de familie te zingen, voor een gage van een kwartje, dat is later wel anders geworden, toen Imca het schnabbelcircuit ontdekte. Imca was te druistig voor een langdurige conservatorium-studie. Ze trok er met haar gitaar op uit en leefde een soort zigeunerleven. Ze woonde in Zürich, Lausanne en Parijs, speelde in bijna alle casino's van Duitsland. Toen kreeg ze via EMI een platencontract aangeboden van Ger Oord, de legendarische artiestenpromotor van dit concern. Hij geloofde onvoorwaardelijk in Imca en voorspelde haar een succesvolle en lange zangcarriére. Investeerde in haar, leende haar zelfs geld voor een flatje in Amsterdam. Ze trok de wereld verder door met veel succes - Beiroeth, Tel- Aviv, Athene, Hamburg, Berlijn, Barcelona, Madrid, München - was tussendoor óók nog even tolk en kwam toen terecht in landen als Mongolië, Tibet en Nepal. Landen die toen nog niet opengesteld waren voor toerisme. Het zijn voor Imca vooral de contacten in de verre landen geweest die haar levensvisie verrijkt en vergroot hebben. Gouden en platinasuccessen als "Las mein Herz nicht weinen" - "Harlekino" - "Bella Italia" - "Vino" - "Viva Espana" en "Santa Domingo" bleken liedjes voor altijd te zijn. Maar Imca of Drika hield ook wel van een neutje of 1, 2, 3 of meer. Vooral als het weinig kostte, Imca doet tegenwoordig alles voor geld, 'you name it Drika doet het', tot een trouwkapel aan toe.
Met dank aan Klaas Jonk Volendam
