Bakkumse Rock and Roll Held 50 jaar


 

The Story of …. Ofwel de carrière van Jan van Bodegraven op anderhalf A4tje

In 1972 speelde Jan met zijn eerste Beverwijkse bandje “Fire Lane” op een popfestival in Akersloot. Wegens verhuizingen viel dat bandje uiteen, maar dankzij dat festival was hij in contact gekomen met muzikanten uit Akersloot e.o. Daaruit volgde de oprichting van “Tilt”, een naam die Jan had verworven als Pin-Ball Wizard, Jantje Tilt. Van 1973 tot +- 1979 maakte Tilt heel rockend en punkend Nederland onveilig. Tot de muzikanten het voor elkaar onveilig hadden gemaakt en de band werd opgeheven. Begin ’80 zong Jan nog in “Atomix”, maar het beoogde succes bleef uit. Op uitnodiging kwam hij in Volendam op een repetitie en zong met Marietje Kwakman, later bekend als Maribel op het songfestival. Het duet met Jan was geen succes, ze was al verliefd op de drummer … Pas nadat hij 1983 zijn eigen café “Boothill”in Castricum had geopend ging het echt loos. Met de daaruit ontstane “Boothill Undertakers” speelde hij door de hele Benelux, was op radio en t.v. Deze band werd opgezet als ZZ Top coverband met 45 nummers van ZZ Top op het repertoire, maar langzamerhand kwam het eigen werk, dat de overhand kreeg. Dit was één van de eerste Nederlandse bands met een CD opgenomen, uitgebracht én gepromoot in eigen beheer.

In 1990 deed Jan mee met Hennie’s Sound Mix Show als Jim Morrisson. De t.v. promotie werd niet door de band opgevolgd en Jan ging verder met het IJmuidense La Grange, dat muzikaal meer in het verlengde lag van de smaak en stem van Jan. Extreme uitdagingen werden aangegaan, waaronder volledig akoestische optredens, en zelfs aangevuld met twee zangeressen, pianist, vier blazers en vier strijkers. Jimmy Page en Robert Plant hadden net “Unleaded”uitgebracht en La Grange deed dit voorzichtig na. Tal van Zeppelin-nummers werden gecoverd met compleet orkest. Tot ook daar het “Heilige Vuur” doofde. Gerommel met drummers deed de moed in de benen zakken en uiteindelijk doofde het kaarsje. Er waren in 1999 en 2000 nog reünies met Boothill Undertakers en in 2002 met La Grange, maar ook dat zette niet door.

Korte anekdote: Café Boothill bestond van mei 1983 tot april 1988. Daarna kreeg Jan veel vrije tijd. En ging paalzitten. Op verzoek van Bert Droge (organisator van de wedstrijd en ook een markante Bakkummer) deed Jan mee aan het paalzitevenement. Een persoonlijke weddenschap met Bert en een contract voor de band. Jan moest van zondagmiddag tot dinsdagavond blijven zitten om de weddenschap met Bert te winnen. En er was een band nodig voor de gezelligheid. Jan bedacht de promotiestunt om vanaf zijn paal te zingen met zijn Boothill Undertakers als begeleiders in de feesttent. Beide acties zijn gelukt. De band speelde als een dijker, Jan zong en kwam volop in de kranten en Bert had nog nooit zoveel pils in de tent verkocht. En bovendien, Jan bleef niet tot dinsdag, woensdag of donderdag zitten, nee, een hele week, 172 uur. Hij moest er de volgende zondag worden afgehaald want de burgemeester van Heemskerk stond te wachten met de prijs in zijn handen.

Eind ’88 is Jan als invaller achter de bar van VoemVoem terecht gekomen, waar hij anders altijd aanzat. Dat heeft tot 1995 geduurd, tot de Voem eigenlijk jammerlijk moest sluiten. Met een paar compagnons werd er voor elkaar gebokst dat de Voem kon worden overgenomen en heropend.

In 1996 speelde Jan in Beverwijk in café The Rose met La Grange. Bleek dat de tent te koop stond. Ook dat werd overgenomen. En in 1997 ’t Vervolg in Beverwijk. Een zaal voor 500 man met huis-P.A. en studio. Een waar Walhalla voor muzikanten. Daar heeft Jan zijn laatste opnames gemaakt met La Grange voor de Tybosch Lawaaizone ’99 CD.

Eind 1998 is ’t Vervolg verkocht en in per 1-1-2000 de samenwerking met de Voem.

In 2000 nam hij nog twee nummers op met Danny Vlaspoel, de ex-gitarist van La Grange. Voor de Tybosch CD “Tribute to Tim Hardin” als duo Janneman en Dandeman “How can we hang on to a dream” en “Lady came from Baltimore.”

Jan had inmiddels wel veel contacten opgedaan met muzikanten en kwam zo op het pad van de Utrechtse rockers van de Big Bam Boom Band. De wervelende optredens die ze gaven bij anderen deed Jan besluiten de band ook te boeken. Een paar keer. En zoals Jan is kan hij spontaan het podium opspringen en een liedje meeblèren. Toen de BBBBand tien jaar bestond werd Jan uitgenodigd voor het feestje en werd verzocht om wat liedjes mee te zingen, bij voorkeur van Led Zeppelin. Vier nummers werden er afgesproken, maar op de feestavond werden dat er gauw acht. Toen zanger Fred in 2002 problemen van medische aard kreeg waardoor hij een tijdje niet kon zingen ontstond bij hem het idee om een Led Zeppelin bandje te beginnen. De rest van de band stemde snel in en zo kon het gebeuren dat onze Jan anno 2003 weer volop in de muziek zit. Rock en roll in het algemeen en Led Zeppelin in het bijzonder bracht Jan bij de B.B.B.Band en gaat nu verder als Black Dog, het ultieme Led Zeppelin gevoel.

De rest is op Jans eigen weblog te lezen, zie links BOZK