The End

“We willen niet in het harnas sterven”, stond in de krant over Piet en Jenny Bettink van het Corso Theater. Meer dan 40 jaar waren ze verantwoordelijk voor de plaatselijke bioscoop. Piet’s vader was er voor de tweede wereldoorlog mee begonnen en dat viel niet mee in het hoofdzakelijk katholiek Castricum en Bakkum. Als operateur was Piet’s vader al bekend met het draaien van films, samen met zijn compagnon Res begon hij in Castricum zijn eigen bioscoop. Het begin was moeilijk want niemand was bekend met een bioscoop dus onbekend maakt vaak onbemind. Daarna kwamen de oorlogsjaren en dat deed er ook geen goed aan. Maar na de oorlog begon het te lopen. De bioscoop zat heel vaak letterlijk en figuurlijk tot zijn nek aan toe vol. Rangen en standen had je toen nog. De goedkoopste plaatsen waren vlak voor het doek, ‘nekkramp’ werd dat genoemd. Voordat Piet het stokje van zijn vader overnam heeft hij nog een aantal ‘wilde’ jaren gekend. Piet was een begenadigd drummer (volgens ingewijden), met zijn eigen orkest heeft hij de halve wereld afgereisd. Maar aan zijn carrière kwam een abrupt einde nadat hij voor de reserve dienstplicht werd opgeroepen. Piet kon met een prachtige tournee mee op een cruiseschip, maar toen die tijd was er geen pardon, de dienstplicht ging voor alles. Jammer, zegt Piet nu want wie weet hoe het dan allemaal was gelopen. Ook heeft hij in nog een keer Cubaans orkest gezeten alleen daarin zat geen enkele Cubaan, maar een mengelmoes van allerlei nationaliteiten. Jenny ontmoette bij de Forbo (toen nog de LUM) waar hij ook heeft gewerkt. In die periode hielpen ze al veel in de bioscoop, eind jaren zestig namen ze de bioscoop over van Piet’s vader. Ze trouwden en het doek ging vanaf dat moment iedere avond open. Alles samen doen, films inkopen, WC's schoonmaken, de bar bijhouden, kaartjes verkopen, noem maar op en dat 7 dagen per week. Een uniek en bijzonder stel. Als kind zijnde vond je het een belevenis als je een keer naar bioscoop mocht, meestal zat je pal voor het doek en in de pauze mocht je dan een ijsje kopen, een vierkant langwerpig roomijsje van Artic. De Corso heeft veel voor Castricum en Bakkum betekend, de meeste inwoners zijn ermee opgegroeid en Piet en Jenny hebben mede bijgedragen aan de opvoeding van duizenden kinderen! Piet rust zacht.
Lijp