De manier waarop PWN zijn kampeerders behandelt en heeft behandeld, is
kenmerkend voor de werkwijze van de leiding van het bedrijf. De
Socialistische Partij heeft een Zwartboek geschreven vorige jaar en
hieronder de passage over Bakkum. De rest is te lezen via onderstaande
link.
PWN heeft enkele duincampings in beheer. Een daarvan is camping Bakkum,
van oudsher vooral geliefd bij stadsbewoners . In Bakkum ging en gaat
menigeen in weekends uitwaaien, soms de hele zomer lang, want de camping
en zijn omgeving van duin en strand hebben een geheel eigen sfeer van
eenvoud met een ongekende mix van mensen en kampeer- en leefstijlen door
elkaar, nagenoeg autovrij en dus een paradijs voor kinderen en ouderen.
Bovendien een verblijf was tot voor kort nog te betalen.
Een paar jaar terug besloot PWN de camping op te waarderen. Het moest
allemaal anders en beter, de camping moest aantrekkelijker worden voor
de meer eisende toerist. Voor de vaste kampeerders zou er veel
veranderen. Veel van die vaste kampeerders pikten het niet dat de
camping van hen werd afgepakt zoals zij de grote veranderingen ervoeren.
Gesprekken met PWN liepen op niets uit, het bedrijf bleef zich
onverzoenlijk opstellen. Ten einde raad wendden de kampeerders zich tot
Provinciale Staten, de enige aandeelhouder van PWN en ook
beleidsverantwoordelijke voor recreatie en toerisme in Noord-Holland.
PWN haalde bakzeil en moest met de Werkgroep Herindeling Camping Bakkum,
de kampeerders, in onderhandeling. Na moeizame gesprekken werd in 2002
een akkoord bereikt. Echter, PWN laat zich sinds 2005 weinig gelegen
liggen aan de met de kampeerders gemaakte afspraken voor de toekomst van
de camping. Voor de vaste kampeerders zit er in 2006 bijvoorbeeld de
zoveelste flinke huurverhoging aan te komen, en dat met de aankondiging
van verdere verhogingen in de toekomst.
Begin 2006 wendden de kampeerders zich weer tot leden van Provinciale
Staten: er valt met PWN niet meer te praten. Zelfs een beroep op de heer
Govers als directie-vertegenwoordiger van PWN in deze zaak om uit de
impasse te komen, is vergeefs. Hij is najaar 2005 niet beschikbaar en
het achteraf-gesprek op 4 januari 2006, nadat PWN de bestreden
maatregelen eenzijdig al heeft doorgevoerd, levert niets op; zelfs geen
afspraak over de beslechting van het daarmee ontstane geschil. De
opsomming van de kampeerders van bezwaren en niet nagekomen afspraken
door PWN telt 50 punten, waarvan er slechts enkele door PWN bij nader
inzien zijn bijgesteld. Het vertrouwen van de vaste kampeerders in een
goede afloop is tot een dieptepunt gedaald. Nadere gesprekken voorjaar
2006 onder leiding van een externe voorzitter zijn grotendeels mislukt
en PWN weigert de in 2001 afgesproken arbitrage. Het bedrijf gaat
eigenmachtig door met het uitvoeren van maatregelen, tegen de in 2002
met de kampeerders gemaakte toekomstafspraken in. Laatstgenoemden zien
eigenlijk geen andere uitweg dan een gang naar de rechter. Daartoe
worden voorbereidingen getroffen. De ontwikkelingen zijn te volgen op
hun website www.whcb.nl
http://noordholland.sp.nl/bericht/060710-sp_overhandigt_zwartboek_pwn.html